“Achteraf denk ik wel eens: was die bypass maar dwars over ons huis gelegd.”

Buiten klinkt het geluid van het heien van brugpalen. Een paar honderd meter verderop rijden dumpers over de dijk. Daar waar hij eerder vanuit zijn raam op open weiland keek, ligt nu een gele bult zand, de zuidelijke dijk van het Reevediep. Vico Flos, bewoner van de Noordwendigedijk, wordt dagelijks geconfronteerd met de bouw van een hoogwatergeul, waar hij niet op zit te wachten. “Ik vind dat de overheid slecht omgaat met mensen, die direct door zo’n maatregel worden getroffen.”

“Natuurlijk snap ik ook wel dat er iets moet gebeuren tegen hoogwater. Maar net als de rest van Nederland heb je zoiets liever niet voor je raam.” Vico Flos denkt met gemengde gevoelens terug aan de tijd van plannenmakerij. “Ik ben hier in 2004 komen wonen. We hebben toen nog speciaal gevraagd bij de gemeente of er nieuwe ontwikkelingen in het vat zaten voor dit gebied. Anders zouden we het huis nooit hebben gekocht. Ons werd verteld dat er geen plannen waren, anders dan dat er een natuurgebied zou komen. En nog geen jaar later komt naar buiten dat er een bypass komt te liggen en blijkt ook nog eens dat er in 2002 al stukken waren, waarin gesproken werd over een blauwe bypass. Dan voel je je behoorlijk bekocht, om het netjes te zeggen.”

Volgens Flos was het in de jaren daarna ook trekken en duwen. “Blijkbaar is het heel moeilijk om afspraken na te komen. Ik heb bij defensie gewerkt. Daar is het nakomen van afspraken letterlijk van levensbelang. Wethouders, gedeputeerden, ambtenaren, ze hebben hier allemaal aan tafel gezeten en zaken toegezegd. Als dingen dan anders lopen dan je vooraf hebt afgesproken, dan moet je dat komen uitleggen. Meestal kan ik er dan ook nog wel begrip voor opbrengen. Maar als ik niets hoor en ik moet er zelf steeds achteraan bellen, dan baal ik daar behoorlijk van. Als een aannemer zijn afspraken niet nakomt, dan krijgt hij forse boetes. Maar als direct omwonenden van zo’n project heb je dat pressiemiddel niet. Behalve dan een brief schrijven aan de minister of de landelijke pers opzoeken.”

“De bestuurders en ambtenaren maken zich soms veel drukker om de natuur, dan om de mensen, die direct om de werkzaamheden heen wonen. En dat steekt eerlijk gezegd. Als zo’n plan is goedgekeurd, kun je planschadeverzoek indienen. Dat hebben we met een aantal buren hier ook gedaan. Maar je krijgt niet het volledige schadebedrag uitgekeerd. Nee, bijna een kwart wordt er afgehaald, omdat het een ‘aanvaardbaar maatschappelijk risico’ is dat er in jouw omgeving wat kan veranderen. Zou een mooie boel zijn als je met de auto 900 euro schade oploopt door een ander en je krijgt maar 600 euro uitgekeerd, omdat het een “aanvaardbaar maatschappelijk risico” is dat er op de openbare weg iemand tegen jou aan kan rijden. Soms denk ik wel eens: was die bypass maar dwars over ons huis gelegd, dan waren we uiteindelijk beter af geweest.”

Vico Flos heeft door zijn vasthoudendheid ook wel zaken voor elkaar gekregen. “Dat de nieuwe dijk niet pal voor mijn raam ligt bijvoorbeeld, maar 75 meter verderop”, zegt de bewoner van de Noordwendigedijk, die ook wel in spagaat zit. “Ik zit niet te wachten op die bypass, maar de techniek achter alle werkzaamheden die hier nu gebeuren vind ik fantastisch. Daar zou ik ook naar zijn gaan kijken, als de geul bij Zwolle zou komen te liggen. Gelukkig mag ik van de aannemer zo af en toe even achter de schermen kijken. Echt mooi om te zien.”

Vico heeft ook ‘afgedwongen’ dat er geen bouwverkeer over de Noordwendigedijk mag rijden. “In het begin werd die afspraak geschonden, maar dat gaat nu al een stuk beter.” Inmiddels is er een groot bord geplaatst: doodlopende weg. “Heb je dat gezien dat ik er een papiertje op geplakt heb, met de tekst: Geldt ook voor fietsers, wandelaars, wielrenners enz. Want die trekken zich soms nergens wat van aan en komen toch de dijk op. Maar je kunt er echt niet langs. En dan zie je ze terugkomen. Ik heb nu op de achterkant van het bord ook een briefje geplakt: “Toch ingereden? Eigenwijs hè?”