De burcht van de zussen

,,Wat ik nog wel eens mis, is het rondje dat je kon fietsen. Of lopen met de hond.’’ Frieda van Essen woont samen met zus Geesje van Essen in een voormalige boerderij aan de –inmiddels- doodlopende Noordwendigedijk in Kamperveen. Dochters van een Zeeuw die ooit naar Kampen kwam om leiding te geven aan de inpoldering, beiden hun leven lang in het onderwijs gezeten. Frieda werkt nog op basisschool De Trimaran, zus Geesje werkt niet meer maar gaf Nederlands op onder andere het Ichthus College in Kampen.

Eind jaren ’80 kochten ze het huis aan de Noordwendigedijk, om toch vooral wat dichter bij hun paarden en schapen te kunnen zijn. Kort daarna kwamen de plannen opzetten voor de Hanzelijn, die een paar jaar later regelmatig door hun uitzicht zou schieten. ,,Dan zeiden we tegen elkaar: daar gaat de trein ook’’, lachen de zussen. ,,Maar daar ben je na een tijdje wel aan gewend.’’ Ingrijpender waren de plannen die daarna kwamen, namelijk de bypass. Aanvankelijk aarzelend, later steeds concreter. ,,Maar toen ik een keer een hele bus met mannen in pakken én toenmalig kroonprins Willem-Alexander in het gebied zag rondkijken, wist ik wel; dat gaat er komen’’, weet Geesje van Essen zich nog haarfijn te herinneren. Samen met de buurt tekenden ze wel bezwaar aan tegen de hoogwatergeul, zonder zich al te veel daarvan voor te stellen. ,,Zoiets hou je niet tegen.’’ Wel succesvol waren de zussen in hun bezwaren tegen het tracé van de bypass: aanvankelijk was het de bedoeling dat het water de route van de dijk zou volgen, dus pal naast hun huis. ,,Dan had je naar buiten direct tegen de dijk aan gekeken’’, denkt Frieda van Essen. ,,Dan hadden we liever dat ‘ie direct over ons huis kwam, zodat ze ons uit zouden moeten kopen.’’ Zo ver kwam het niet, inmiddels doen de graafmachines enkele honderden meters van hun huis hun werk en verrijzen hier de nu nog gele zanddijken. Een jaar of zes geleden besloten de zussen hun huis daarom grondig te verbouwen: niet langer is het uitzicht van de woonkamer gericht op Kampen, maar nu meer richting Oldebroek en Elburg. De Hanzelijn is inmiddels ook al weer uit het zicht verdwenen door de dijken, net als andere kenmerkende punten. ,,Je kon de Bovenkerk zien’’, wijzen de zussen. ,,En bij helder weer zelfs de masten van de boten op het Veluwemeer.’’ Gelukkig is er ook aan de andere kant nog een prachtig en wijds uitzicht. ,,Daar komt net een fazant aangelopen, en daar het vrouwtje’’, wijst Geesje van Essen. De schapen hebben de zussen niet meer, van de paarden is er nog eentje over die in het weiland voor het huis ruimschoots kan grazen. En vanuit de keuken hebben de zussen deze tijd het zicht op graafmachines, en een almaar hoger wordende dijk. ,,Je wordt een beetje ingebouwd, lijkt het wel aan die kant’’, blikt Frieda van Essen door het keukenraam. ,,Ik dacht laatst nog: het is eigenlijk net een beetje een burcht.’’