Gebiedsconciërge Wilfred Sollie: aanspreekpunt met heldere boodschap

Langzamerhand is het werkterrein van gebiedsconciërge Wilfred Sollie (45) zich van binnen naar buiten aan het verplaatsen. „De eerste weken, maanden was het vooral hier binnen een beetje opstarten”, vertelt hij in het kantoor van aannemerscombinatie Isala Delta aan het Engelenbergplantsoen. „Nu ben ik steeds meer buiten te vinden”.

Leuk detail; zijn vaste kantoor heeft hij inmiddels in het voormalige schoolgebouw gekregen pal naast de ingang, daar waar ooit de echte schoolconciërge te vinden was toen het gebouw nog die functie had. Van daaruit is hij nu het aanspreekpunt voor het kantoorpersoneel, en heeft hij goed zicht op zijn nieuwe handelskenmerk in het buitengebied; een knalgele terreinwagen met het logo van Isala Delta aan de zijkanten. „En binnenkort komt mijn functie er ook nog op te staan”, aldus Sollie niet zonder trots op zijn nog nieuwe functie. Ruim 22 jaar was hij stukadoor, maar door een bedrijfsongeval kwam een einde aan die carrière. Een medevisser bij hengelsport- vereniging Ons Vermaak, waar Sollie bestuurslid is, wees hem op de vacature van gebiedsconciërge bij Isala Delta. „Een buitenfunctie, dat was eigenlijk alles wat ik een beetje wist”, lacht hij om de sollicitatieprocedure. „Pas toen ik het gesprek aanging, hoorde ik dat het om een veertigurige werkweek ging. Mooi, want ik ben ook een buitenmens”.
Inmiddels voelt hij zich als een vis in het water, zowel in als buiten het kantoor. „Ik rijd regelmatig rond in het gebied om te zien waar mogelijk knelpunten zitten. Dan plaats ik borden, bijvoorbeeld op plekken waar drijfzand is ontstaan. Of ik zorg dat andere borden zichtbaar blijven, op sommige plekken willen ze nog wel eens overwoekerd worden met onkruid. Dan vraag ik of de afdeling groenonderhoud er even wil komen maaien”. Een bijzonder gebied, dat is het – en dat wist hij als bestuurslid en bevoegd BOA (Buitengewoon Opsporings Ambtenaar) van de hengel- sportvereniging ook al. „En als je weet wat je er straks weer voor terugkrijgt. Nu is het gebied nog redelijk ontoegankelijk, straks komen er wandelpaden en kun je zelfs om het gebied heen fietsen”. En over niet al te lange tijd zullen de uitkijkpunten verrijzen waarbij Kampenaren en alle andere belangstellenden een kijkje komen nemen bij het werk. „Ik kan me ook voorstellen dat ik daar wel eens ben, om wat toe te lichten”.

Nu de scholen weer zijn begonnen en het werk in het gebied toeneemt, nemen ook zijn werkzaamheden buiten toe. „Ik ben er nu al regelmatig, maar binnenkort nog meer om bijvoorbeeld erop te letten dat fietsende scholieren zich houden aan afzettingen en omleidingen”. Hét aanspreekpunt voor bewoners en gebruikers moet hij worden de komende jaren, de gele terreinwagen moet een vertrouwd gezicht worden voor iedereen die in de buurt an het Reevediep komt. „Maar van de boeren in het gebied heb ik weinig te vrezen”, lacht de gebiedsconciërge nu al om die toekomstige ontwikkelingen. „Die redden zich vaak wel. Als d’r al iets is, hebben ze eerder een vraag dan een klacht”.