Schipper op de Seine

De radio speelt een gezellig deuntje, en schipper Martin Raeijmaeckers (44) uit het Limburgse Baarlo zit in een korte broek in de stuurhut van zandzuiger De Seine. Een bijna huiselijk tafereeltje - ware het niet dat onderin de zandzuiger duizenden PK’s met een diep gebrom het IJsselzand naar binnen zuigen, om het ongeveer 120 meter verderop via een drijvende leiding weer af te geven aan collega-zandzuiger Olst. Die geeft z’n lading regelmatig af aan duwbakken die het zand op hun beurt weer vervoeren richting het buitengebied, waar het zand wordt gebruikt om er de dijken van het Reevediep mee aan te leggen.

Zo ver is het nog niet, een meter of zeven onder de Seine: de boorkop met een doorsnee van een meter of twee graaft zich hier een weg door de IJsselbodem en op een scherm voor hem kan Raeijmaeckers precies zien waar ‘ie mee bezig is. Van bovenaf, vanaf de zijkant en van voren: gedetailleerde tekeningen geven exact weer waar de zandzuiger zich bevindt, en hoe diep er gegraven moet worden. ,,Dit rode lijntje is de grens tot waar we moeten baggeren”, wijst de schipper op een rode stippellijn op het scherm. ,,We gaan er iets onder zitten, bij het overladen op de zandzuiger achter ons wordt er soms wat gemorst. We spelen op zeker’’. Voor de Limburgse schipper zit het werk er op deze woensdag al weer bijna op, na een volle werkweek. ,,We beginnen ’s morgens om zeven uur, en gaan door tot tien uur ’s avonds”, rekent Raeijmaeckers voor.

,,Vijf dagen in de week, met twee ploegen. Om half 1 komt de tweede ploeg, en heb ik weekend’’. Hij kent de Seine inmiddels al weer heel wat jaren, en zag met de zandzuiger grote delen van West-Europa. ,,Engeland, Spanje”, somt hij de reizen van de afgelopen tijd op. Het veelgeroemde Kamper stadsfront trekt deze dagen aan hem voorbij, maar de schipper tuurt meer op de schermen voor hem dan naar buiten. ,,’t Lijkt inderdaad net een computerspelletje zo”. De Seine wandelt als het ware over de IJsselbodem, met behulp van twee palen die het schip tijdelijk verankeren in de grond. Daarna zwaait de baggerkop heen en weer over de bodem om deze op de gevraagde diepte te brengen. Soms stokt het werk: dan zit er een stuk hout, kabel of andere vondst in de baggerkop en moet hij even schudden om het allemaal weer los te krijgen. ,,Die losliggende stukken staalkabel zijn het lastigst, die draaien zich vast”.

Vanaf de wal heeft Raeijmaeckers bijna altijd wel publieke belangstelling. ,,Soms stelletjes. En dan zie je altijd de man aan de vrouw met grote gebaren uitleggen wat we hier nou precies aan het doen zijn”. Maar ook de bewoners van de IJsselkade volgen het baggerwerk voor hun deur met grote belangstelling, weet de schipper. ,,Dan krijgen we telefoontjes zo van: het is bijna tien uur, moeten jullie niet stoppen. Maar laatst ook iemand die belde en zei: ik ben gehaktballen aan het draaien, willen jullie er ook eentje? Natuurlijk hebben we dat aangenomen!”.